Siz kör karanlık bir kuyudan bakan gözler,
Bizse baktığınız kuyunun kendisiyiz...
Siz yolumuza dökülen taşlar,
Bizse yolun efendisiyiz...
Evet belki siz mükemmelsiniz,
Bükülmez tunçtan, demirden bileğiniz..
Ama biz tuncun da demirin de ta kendisiyiz...
Doğrudur, yenilmez demir kanatlı uçaklarınız..
Ama uçakarınızın uçtuğu yer,
Bizim deli gözbebeklerimiz...

Belki diyeceksiniz bize:
''Siz kimsiniz?''
Zor değil cevabı, söyleyebiliriz...
Biz yarınız, geleceğiz
Biz hayatın ta kendisi, gerçeğiz..
Biz 3, 5, 10, 100 kişi değil,
3000 5000 değil...
Dedik ya gerçeğiz biz.
Sevmek biz,
Yaşamak yaşatmak biz,
Sevgiler, umutlar biz,
Emek biz...

Belki de diyeceksiniz:
''Nereden gelir gücünüz?''
Tabi ki bilmezsiniz.
Biz gücün ta kendisiyiz.
Baharı, yağmuru, karı,
Yaşamı aldık arkamıza..
Bizi korkutamaz silahlarınız.
Dağıtamaz üzerimize doğrulan toplar.
Biz topu, tüfeği dövenleriz...

Peki ya siz kimsiniz?
Ya da nesiniz?
Siz mutlu olmaktan aciz,
Kör, karanlık kuklacılarsınız.
Siyah sahnelerinizde oynadığınız oyunları,
Evet göremeyiz belki biz...
Evet oyun başlayınca yenilmezsiniz.
Ama biz oyunu izlemeye gelmedik.
Perdeleri yakmaya geldik biz!
Sahneleriniz olmayınca,
Tahta kuklalarınız bize karşı ne ki...
Şunu anlayınartık,
Bugün uyanıyoruz biz.
Eğer o kadar erseniz,
Atın mermilerinizi;
Aydın beyinlere, coşgun yüreklere çarpıp geri geldiğinde
Şaşırmayın ama...
Belki o zaman anlarsınız:
Siz bir hiçsiniz...
Bizse bahar,
Bizse yağmur,
Bizse kar...
Tabiatız biz,
Kuyunun dışındaki evreniz.
Kabul edin artık,
Sevmek biz,
Yaşamak, yaşatmak biz,
Sevgiler, umutlar biz.
Emek biz...              Baran Karaca