Düşünmeden edemiyorum,
Nasıl oluyor da insanlar,
Tapabiliyorlar kendi yaptıklarına.
Nasıl oluyor da onurlarından,
İnsanlıklarından geçebiliyor?

        Nasıl oluyor da,
        İplerde sallanan başlar,
        Sadece DÜŞÜNDÜ diye,
        Parmaklıklar arkasında geçen yaşamlar
        Daha  önemli olamıyor
        Aniden düşen borsadan?

    Nasıl oluyor da görünmüyor
    Açlıktan biten hayatlar?
    Ve nasıl duyulmuyor,
    Bİterken hayatlar,
    Atılan derin çığlıklar...
    Nasıl kapanıyor da gözler
    Sorulmuyor ''Neden yaş içindeler?''

Cevaplar ortak, basit...
Hani üstad demiş ya:
''Yüreklerin kulakları sağır...''

    Peki aradan geçen onca senede
    Hiç mi düşünmedi insanlar?
    Hiç mi farketmediler içlerindeki vahşeti?
    Aslında biliyorum sebebini.
    Biliyorum da hani...
    Dilim varmıyor söylemeye.
    Öte yandan haykırmak istiyorum gerçeği.
    Sanmayın ki korkudan bu mukayese,
    Sadece düşünüyorum zamanı geldi mi diye...

        İşte bütün bunları düşünürken,   
        Hayaller geçiyor gözümün önünden:
        Bir rüzgar delicesine esiyor:
        Karayel...
        Öyle güçlü, öyle kararlı ki,
        Siyah bukutlar dağılıyor birer birer.
        Bütün hırslarımızı, nefretlerimizi,
        Bütün karanlıklarımızı alıp gidiyor.
        Başlangıçtan beri varolan,
        Unutmaya başladığımız güzellikler ortaya çıkıyor.
        Umut doluyor dünya,
        Yaşam doluyor.
        Ardından insanlar geliyor.
        Ama robotlaşmış olanlardan değil.
        Bildiğin insan...
        Öyle insanlar  ki,
        Tabiatın yeşilini,
        Tercih edebiliyorlar paranınkine.
        Öyle insanlar ki,
        Bir varil petrol için yemiyorlar birbirlerini...

    Uzayıp gidecekken tasvirler,
    Dehşetle açılıyor gözlerim,
    Boğazımda büyük, kanlı eller...
    Karşımda bir çift siyah göz:
    ''Sus'' diyor bana, ''Sus!''
    Hayallerim onu kızdırmış olsa gerek.
    O an aklıma geliyor bildiğim,
    Bilip de söyleyemediğim.
    Ve anlıyorum,
    Yüreğimi susturuyordu o büyük, kanlı eller.
    Ama umutlar korkutuyor onu,
    Hayaller korkutuyor.
    Bu yüzden şimdi beni,
    Boğmak isiyor.

O sıktıkça coşuyor yüreğim,
Yürek coştukça o daha çok sıkıyor.
Ve nihayet başlıyorum haykırmaya:
İnsanı birbirine düşüren,
Para için başkasını öldürten güç bu!
Ülkenin geleceğini
Bir kara çarşafa bağlayan,
Kalan parçalarla da,
Gözleri kapatan güç bu!
Yürekleri susturan,
Onları sağır kılan güç bu!
    Haykırdıkça sıkıyor eller,
        Onlar sıktıkça yürek coşuyor.
            Bizden korkuyor!
                Bizden korkuyor!
Devam ediyor yüreğim,
Hayret, ölüm bu kadar yakınken,
Hayat türküsü çınlıyor kulaklarımda.
Bir benim yüreğim de değil,
Binlercesinin sesi bu.

Boğazımda büyük, kanlı eller...
Devam ediyorum haykırmaya:
    Bizden korkuyor!
        Bİzden korkuyor!
            Bizden kor-...                                    Baran Karaca